همه ما در دوران مدرسه با نوعی بی رغبتی نسبت به حضور در کلاس‌های درس مواجه بودیم و این موضوع اکنون نیز در میان فرزندانمان وجود دارد و این نشان می‌دهد که در مدارس یک خلاء وجود دارد که می‌توان نام آن را نبود شادی و نشاط نام نهاد. دانش آموز دختر کلاس دوم ابتدایی من در پاسخ به بی میلی و عدم اشتیاق نشان دادن به حضور در کلاس می‌گوید: «همه اش درس و درس و درس» و این یکنواختی و تک بُعدی نگاه کردن به مقوله آموزش در سیستم و ساختار آموزشی کشور نشان می‌دهد که تنها بُعد آموزشی در این سیستم تاکید و توجه می‌شود و سایر بُعدهای رشد کودک نادیده گرفته می‌شود. از سوی دیگر همین دانش آموز با اشتیاق و علاقه وافر برای حضور در کلاس‌های آموزشگاه‌های خصوصی لحظه شماری می‌کند و دلیل آن را می‌توان در سبک آموزشی و ساختار سازمانی آن دانست که آموزش را برای آنها جذاب کرده‌اند و فرصت بازی و سرگرمی را به آنها می‌دهند و کلاس‌ها را از حالت رسمی و خشک خارج کرده‌اند. تاکید بیش از حد بر روی آموزش بدون پیوست نیازهای روحی و روانی دانش آموزان در چهار دهه اخیر موجب بی انگیزگی در میان این طیف از جامعه شده و بیشتر دانش آموزان فضای مدارس را دوست ندارند. یکی از مدارس دخترانه شهر کرمانشاه را برای گفت و گو با معلمان و کادر مدرسه در ارتباط با موضوع شادی و نشاط و واکنش آنها نسبت به پخش کلیپ در فضای مجازی انتخاب کردم که حاصل این گفت و گو ها در ادامه می‌آید.

.irna.ir